Schotland 2026/02

Nog een keer de oversteek gemaakt naar Schotland. Hoofddoel wa het fotograferen van sneeuwhazen, maar er is een totaalpakket natuurlijk. Want wat een contrast met ons volgestouwde Vlaanderen waar ge bij manier van spreken enkel maar de overkant van de straat ziet.

Een van de hotspots om de hazen te vinden is zonder meer een paradijs; een single lane road van 14km en dan stopt de weg, niet de vallei. Je kan er rustig nog een wandeling van 20+ km maken om terug uit te komen op de kleine parking. In Vlaanderen moet ge daar onderweg een paar autostrades oversteken, ik noem maar iets.

De Findhorn valley, want zo noemt ze, is ondertussen algemeen bekend bij natuurfotografen en je bent er dus zelden alleen, maar iedereen verdwijnt in het landschap op zoek naar hetzelfde. De 'drukte' beperkte zich nu tot een drietal wagens op de parking; een groep van 7 onder leiding van een gids was zowat de top; die blijven ook niet lang want die moeten die dag ook nog (rode) eekhoorns, edelherten en kuifmezen scoren, want dat zijn zowat de 'targets' waarvoor ze betaald hebben.

Er lag weinig sneeuw; een steeds frequenter veerschijnsel de laatste jaren; ik moet het u niet uitleggen, en aan Trump en consooorten ga ik het ook niet uitleggen Sysifus in gedachten. Er was al veel sneeuw gevallen maar enkel boven de 400m bleef het liggen; op de Cairngorms zelf lag wel een meter maar dan spreken we over 800m en meer.

Je zou dan zeggen je ziet die hazen met hun witte vacht dan wel makkelijk zitten: nee hoor! In totaal ben ik er uiteindelijk wel een vijftal tegengekomen maar het was veel lastiger dan verwacht. Ze zitten goed verscholen en het terrein leent zich daartoe; op de weg naar boven moet je in feite alle 5 meter stoppen om de omgeving met de verrekijker te scannen, want telkend is het zicht anders. op de helling liggen ook tal van witte rotsen die er allemaal als konijnen uitzien; een ander verschijnsel dat meer en meer voorkomt is het feit dat de hazen niet allemaal een witte jas aandoen; er zijn er meer en meer die grotendeels bruin blijven; ik moet het u weer niet uitleggen zeker? En, wat had u verwacht, er zijn er jaar na jaar ook steeds minder!??

Buiten de hazen was het vooral genieten van de prachtige omgeving; daarvoor zoek ik de bosrijkere gebieden op; de kale Schotse bergen trekken me niet aan; er is in Schotland een organisatie die aan een vorm van 'rewilding' doet, en ze willen meer bepaald de iconische Caledonian Pines meer in het landschap krijgen; het zijn gebieden waar de edelherten zoveel mogelijk worden buitengehouden ofwel door een 2 meter hoge omheining ofwel door gecontroleerd afschot. Het is heerlijk vertoeven in die gebieden.

Ook heb ik een paar pogingen gedaan om alpensneeuwhoen te vinden, maar dat is mislukt omdat die beesten dus een zeer beperkt leefgebied hebben op de meest onherbergzame toppen; ik ben 2 keer de Cairngorm mountain een eind opgelopen, een plek waar ze regelmatig gezien worden maar nada. Sneeuwhagel, veel wind, beperkte zichtbaarheid maakten het moeilijk, maar het was heerlijk.

De haas zit links boven

Veel lees- en kijkplezier en tot de volgende