Tramstatie





Heel mijn jeugd zat ik op café. Echt waar. Als ik na school met de fiets naar huis reed kwam ik in 't café terecht. Mijn ouders hebben namelijk ongeveer 30 jaar een echte oer-volkscafé uitgebaat in Niel. Temidden van de steenbakkerij industrie gelegen kwamen gedurende de week altijd dezelfde werkmensen hun dorst laven. Er werd veel dorst geleden in de steenbakkerijen, maar nog meer dorst gelest.


In het weekend was er een totale omslag naar sportcafé in de namiddag; en de sport die voor het meeste animo zorgde was toen al de koers. De Van Looy fans, de Merckx fans en nog wat andere fans of niet-fans: jongens wat bracht dat leven in de brouwerij. Er zaten dan wel 50 mensen naar een tv schermpje te kijken van 21inch. Mijn vader had toen een metalen constructie gemaakt op wieltjes, zodat we de tv van de living naar de café konden verhuizen. Er moest namelijk een belasting betaald worden voor een tv in publieke ruimte. Die belasting werd dus zo ontweken; de lokale gendarmes wisten daar natuurlijk van, maar die keken ook graag naar de koers, en niet iedereen had een tv toestel toen! En af en toe op hun ronde stopten ze wel eens bij ons op routinecontrole; maar in feite kwamen ze een pintje drinken dat ze gratis aangeboden kregen van mijn moeder. Ja, toen was er ook al corruptie.


's Avonds in het weekend was het dansen geblazen; muziek kwam van 45toeren plaatjes op de juke box. Tot in de vroege uurtjes, en dan iedereen zat naar huis.


Daar zat ik dus middenin. Van enig personeel was toen geen sprake; en het was vanzelfsprekend dat de kinderen een handje toestaken; maar de bediening ging vlot, ook omdat bijna iedereen tapbier dronk. De populariteit maakte dat iedereen mij kende. Ik moest thuis niet vertellen wat ik gedaan had of wat ik had uitgestoken; het was bij mijn ouders al bekend voor ik terug thuis was; uitstekende tam tams toen!


Ik ben nu geen caféloper meer. Maar als ik er eentjt tegenkom zoals de Tramstatie in Emblem voel ik me aangetrokken; een echte volkscafé met houten banken en houten lambrisering tegen de muren met spiegels in verwerkt; een vloer met bloemmotief; een originele oude houten tapkast en dus een oergezellige sfeer. Ik was er al zo dikwijls voorbijgereden op weg naar Lier, maar nooit gestopt. Maar bij het zien van een advertentie voor de tentoonstelling van emaillen reclameborden moest ik erheen. Heb er met veel plezier een pint gedronken (hoewel het maar 08,00u was) en natuurlijk ook een paar fotookes gepakt.




38 views5 comments

Recent Posts

See All

B M X